Een flater

Geen ellenlange uiteenzetting van een of andere stomiteit die ik begaan heb (en daar ben ik toch wel een beetje in bedreven) maar eerder een homage aan de koning van de flater, de anti-held van kantoor, de uitvinder van allerlei onnuttig materiaal en activist tegen parkeermeters: Guust Flater.

stokjesventjes

De eerste stap in het ontwerpproces is niet direct een uitgebreide stap vol met details, maar eerder een simpele die gaandeweg verbeterd wordt en zo de werkelijkheid meer gaat benaderen. Die eerste stap is ook de belangrijkste, want als je er daar al volledig naast zit, tja, dan loopt het hele proces fout.
Al een geluk vond ik deze geweldige site die elke maandag, woensdag en vrijdag een nieuw kort stripje produceert. Grote ideeën worden uit de doeken gedaan aan de hand van deze leuke kleine stokjesventjes. Bij meer lezen vind je het stripje van maandag, een topper!

Wat nu weer?

Maandagavond. Na een heel weekendje niets meer te hebben geschreven, zelfs geen computerscherm voor mijn neus te hebben gehad stort ik me vol goede moed op het schrijven van een blogje. De meeste lezers zullen aan deze zin al wel hebben gemerkt dat ik het een beetje verleerd ben. Dat ik niet goed weet waar te beginnen of wat te schrijven. Mijn hele weekend zat nochtans proppestevol, maar daarmee ga ik de hele wijdse wereld nu niet vervelen.

Een beetje stilletjes

En daar zijn meer redenen voor, en ook meerdere betekenissen. De eerste is dat jullie toch wel eventjes wat stiller moeten zijn aangezien ik nu in de oefenzitting informatica zit. Een beetje van die lessen waar je niet echt iets bijleert en gewoon wat zit te prullen met Javacode in de hoopt dat het werkt. De tweede stilletjes is de activiteit hier op mijn blog. Tja, je zult de hyaten al wat gemerkt hebben zeker.

Een Kruisje

Vanaf ik een beetje beter was is de werkgeest er weer volledig in geschoten. Gisteren avond wat gewerkt voor onze pagina’s van Sydney en nu ook al wat Java aan het inhalen van de oefenzitting die ik heb gemist. De rommel hier op mijn kot is ook al wat overzichtelijker geworden (het kon ook niet veel anders) en op mijn bureau zie ik nu door het bos de bomen weer.
Nu zul je denken, alles terug ok, feesten maar. En of, maar misschien niet op de manier dat velen gewoon zijn. Waarschijnlijk is de meerderheid van de mensen het al vergeten, maar het is vandaag Aswoensdag.

Anti-pestmanifest

Zoals beloofd in een ander verhaal hier op deze blog, het verhaal, de theorie over de duiven. Mijn tijdsplanning is serieus wat in het water gevallen, maar ik probeer er toch het beste van te maken. Ik zal wel nog enkele keren een verse zakdoek moeten gaan halen tijdens het schrijven. Deels wegens de snottebellen die nog steeds rijkelijk uit mijn neusgaten vloeien, maar deels ook omdat het toch wel een beetje pakkend is. Ik beken dat ik er ook heb aan deelgenomen, maar zal in de toekomst toch wat beter gaan nadenken voor ik deze gevederde vriend de lucht in jaag, letterlijk dan.

snot

Ik heb het zitten. En nog geen klein beetje. De ziektekiempjes zijn langs verschillende wegen mijn lichaam binnengedrongen en laten nu merken dat ze er zitten. En of ik dat gemerkt heb! Na gisteren al heel de middag te hebben geslapen, zit het ook vandaag niet helemaal snor. Zakdoek nummer 4 is al uit de kast gehaald en ik heb nog een trui extra aangedaan over een t-shirt en nog zoiets dat tussen een t-shirt en een trui zit.

dia-avond (3)

Ondertussen zit ik al meer als een week terug op de bureaustoel en op enkele banken. Hebben andere activiteiten heel wat van mijn tijd in beslag genomen en ben ik wat vergeten een vervolgje te schrijven op mijn avontuur in Parijs. Daarom, voor de echte fans, weer een dia-avond!

Tijd maken

“Heb ik nog tijd?” denk ik terwijl ik naar de microgolf kijk waarin mijn potje ravioli aan het opwarmen is. Is er nog eventjes voor een blog te schrijven om zo de mensen te belonen die vandaag de moeite hebben genomen om op dit linkje te klikken? En daar komt al een probleem kijken. Eventjes een blog schrijven, meestal begin je er zo aan, maar voor je het weet zijn er ettelijke minuten tot zelfs bijna een uur voorbijgeslopen. Tijd maken heet dat dan, en maar goed ook. Een blog als methode om even te onthaasten, want tegenwoordig is het wat in deze wereld.

negen zonden

Als ze dit lezen zullen sommigen denken van “hij zit mee te surfen op alles wat populair is”, “schrijft hij nu weer over iets dat eigenlijk al enkele dagen geleden in het nieuws was” of “wees eens orgineel”. Tegenwoordig wordt haast niets anders verwacht van een blog en hoe kan ik nu gaan tippen aan Wutske zijn schitterende speciale blogmaandags of al dat interessants dat je nergens anders ziet op Roeach. Ik ga me dan maar eens in iets storten dat toch wel heel uitdrukkelijk in het nieuws is gekomen, jammer genoeg eigenlijk dat het zo ver was moeten komen.